Μακάρι το ΠΑΣΟΚ, έστω και υπό την πίεση της Τρόικας, να προχωρήσει προς τη σωστή κατεύθυνση. Προσωπικά έχω αρκετές αμφιβολίες. Αρκεί να δει κανείς τις μεταλλάξεις και τις παλινωδίες μέσα σε δύο μήνες της κυβέρνησης για τα φορτηγά, την αντίφαση, από τη μια να περιορίζουν τις συντάξεις των χαμηλοσυνταξιούχων και από την άλλη να μην τολμούν να ενοχλήσουν ισχυρές συντεχνίες των ΔΕΚΟ, αλλά και την έλλειψη σαφούς αναπτυξιακής πολιτικής με το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων 40% χαμηλότερα και το ΤΕΜΠΜΕ 16 φορές κάτω σε σχέση με το 2009.
Εμείς πάντως, σ’αυτή τη συγκυρία, οφείλουμε να μην είμαστε η κλασική ελληνική αντιπολίτευση. Τι σημαίνει αυτό; Μετά την αυτοκριτική μας για τα λάθη μας και την έλλειψη τόλμης που μας διέκρινε, να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να γίνουμε ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, κεντροδεξιό κόμμα. Δηλαδή, από τη μια πλευρά, να εγκαταλείψουμε τα φοβικά σύνδρομα του παρελθόντος, λόγω των οποίων και εμείς οι ίδιοι είχαμε εξιδανικεύσει την αριστερά και το σοσιαλισμό και είχαμε υποταχθεί σε τέτοιου είδους λογικές. Και από την άλλη, να στηρίζουμε κάθε σωστή επιλογή που, έστω και αναγκασμένη απ’τα πράγματα, υιοθετεί η κυβέρνηση. Αλλά και να ωθούμε πρώτοι την κυβέρνηση προς λύσεις που έχουν επικρατήσει σε όλη την Ευρώπη και τις έχει ανάγκη ο τόπος.
Το ΠΑΣΟΚ ας αντιμετωπίσει μόνο του το πρόβλημα της αναξιοπιστίας που αναμφισβήτητα έχει λόγω των προεκλογικών του υποσχέσεων. Εμείς όμως ένα δρόμο έχουμε για να αντιμετωπίσουμε την ενοχοποίηση του πολιτικού μας χώρου και να αποκτήσουμε ξανά αξιοπιστία: Το δρόμο της ειλικρίνειας, της υπευθυνότητας και του θάρρους. Το δρόμο της υπεράσπισης σύγχρονων ευρωπαϊκών λύσεων με βάση τη δική μας φιλελεύθερη ιδεολογία. Πολλοί απ’όσους έχουν εθιστεί σε τακτικισμούς μπορεί να δυσκολευτούν στην αρχή με μια τέτοια προσέγγιση. Τις κινήσεις τακτικής, όμως, του παρελθόντος είναι που πληρώνουμε ως σήμερα. Με την ειλικρίνεια και την υπευθυνότητα, αντίθετα, τελικά πάντα κερδίζεις.
